Bieszczady. Rezerwat Sine Wiry – malowniczy przełom Wetliny

Rezerwat Sine Wiry

obejmuje 7-kilometrowy fragment przełomowej doliny Wetlinki i Solinki o powierzchnię 450 ha.  Najbardziej charakterystyczną, jedną z najpiękniejszych i najłatwiej dla turysty dostępną częścią rezerwatu jest przełom Wetliny przebijającej się przez liczne progi skalne u stóp Połomy. Rezerwat to wielkie bogactwo flory, oraz żyjącej tu fauny. Wirami dawna ludność tych terenów nazywała głębie powstałe  w zakolach i w miejscach, gdzie rzeka przeciska się między ścianami skalnymi a potem rozlewa się  z hukiem spadając po głazach i progach skalnych. Według legend dolina Wetliny były ulubionym miejscem biesów, które podobno usypały górę Szczycisko, żeby zmienić jej bieg.Wielokrotnie też wtrącały się w życie mieszkańców okolicznych wiosek.

Roślinność rezerwatu Sine Wiry

Rezerwat został powołany w 1988 r. i jest ostoją licznych , rzadkich gatunków roślinności, będących efektem specyficznego położenia i urozmaiconej rzeźby terenu. Pośród wielu występujących w obrębie rezerwatu gatunków roślin, na szczególną uwagę zasługują:

  • tojad wschodniokarpacki,
  • buławnik mieczolistny, oraz
  • buławnik wielkokwiatowy, zamieszczone w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin, a także
  • języcznik zwyczajny (jedyna w Polsce występująca paproć o pełnych liściach).

Oprócz tego na pięknych łąkach bogatych w rośliny chronione znajdziemy również

  • lulecznicę ukraińską(wczesnowiosenną) a także późniejsze:
  • mieczyk dachówkowaty,
  • goździk skupiony i

kilka rodzajów storczyków.

Rezerwat w 90% porośnięty jest lasem: przeważa

  • buczyna karpacka, ale spotkamy też piękne
  • bory jodłowe , a także
  • jaworzynę karpacką.

Rezerwat Sine Wiry. Jeziorko Szmaragdowe.

Niegdyś istniało tutaj również Jeziorko Szmaragdowe. Powstało w 1980 r. po lipcowych ulewach, kiedy do Wetliny osunęło się zbocze Połomy. Osuwisko spiętrzyło wodę tworząc jezioro o powierzchni hektara.  Z biegiem lat to jeziorko się zamuliło, dziś pozostała kamienista plaża. Można je jeszcze odnaleźć w przewodnikach z lat 80-tych.

Dojście do Rezerwatu Sine Wiry

Do Rezerwatu prowadzą dwie ścieżki przyrodnicze i można do nich dotrzeć na dwa sposoby.

  • zejście z trasy Bukowiec – Dołżyca tuż za Polankami: czas dojścia w obydwie strony około 2 h.
  • ścieżką historyczną „Odnalezione Bieszczady” z Kalnicy w kierunku schroniska „Jaworzec”. To jest dobra trasa rowerowa o długości 26 km obejmująca nieistniejące wsie Łuh, Jaworzec i Zawój, Sine Wiry a także cerkiew w Łopience  „Bieszczadzką Częstochowę”.
  1. Na trasie ścieżki historycznej „Odnalezione Bieszczady” pierwsza ścieżka przyrodnicza do rezerwatu „Sine Wiry” zaczyna się w nieistniejącej wsi Zawój, obok murowanej wiaty i jest oznaczona tablicą informacyjną. Po zakończeniu II wojny światowej mieszkało tu 200 osób, działał młyn wodny i tartak.  Ta ścieżka ma około 2000 m., o dużej skali trudności i obecnie jest praktycznie całkowicie zarośnięta.
  2. Drugą ścieżkę, o długości 600 m. i znacznie mniejszym stopniu trudności znajdziemy nieco dalej. To jest cel wędrówek pieszych turystów przybywających z trasy Bukowiec – Dołżyca łączącej Jezioro Solina  z Bieszczadami Wysokimi.
  3. Ja osobiście bardzo polecam trasę w wariancie rowerowym połączoną z punktami ścieżki historycznej „Odnalezione Bieszczady”.

This slideshow requires JavaScript.

źr: J. Szarek, G. Sitko, Dzikie Bieszczady. Przewodnik, Rzeszów 2011, s. 134-135.

wikipedia:

About these ads

Dodaj komentarz

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s